YANNIS MARKOPOULOS: Horen, zien en ….lezen?

Yannis Markopoulos voorstellen is misschien totaaloverbodig, maar wij doen het toch, al was het maar om duidelijk te maken dat hij meer is dan alleen maar de muziekmaker van "Who pays the Ferryman".

Yannis Markopoulos werd in HerakIion op Kreta geboren in 1939. Hij stamt af van een oude Kretenzische familie. Reeds op jonge leeftijd wijdde hij zich aan de muziek wanneer hij in 1956 zijn middelbaar onderwijs afsloot, trok hij naar Athene en studeerde er aan het Pantios, de hogeschool voor politieke wetenschappen. Tegelijkertijd vervolgde hij zijn muzikale studie aan het Conservatorium van Athene. Later rondde hij deze studie af te Londen. Markopoulos interesseerde zich niet alleen in de klassieke wereldse muziek, maar ook in de traditionele religieuze muziek. Dit vinden we ook terug in zijn werk. Toen hij zeventien was, trok hij naar Athene en nam heel wat melodieën mee die hij thuis in Kreta gecomponeerd had. Kort nadien werden enkele van deze melodieën grote successen: Ingestorte huizen, Aan de andere kant van de zee, Gouden woorden.

Zijn landgenoten Manos Karrakis en Nikos Koundouras schonken hem van meet af aan hun vertrouwen en boden hem de gelegenheid muziek te schrijven voor theater en film. Zo kon hij zijn natuurlijk talent bewijzen. Zijn naam werd in één adem genoemd met de meest authentieke en belangrijke voorbeelden. Hij schreef muziek voor onder meer het Volkstheater van Manos Katrakis, het Kunsttheater van Karolos Kuhn en het Nationale Theater. Daarnaast componeerde hij ook voor films zoals Kleine Aphrodite van Nikos Koundouras, Alexander's dood van Dimitris Kolaros en vele anderen.

Yannis Markopoulos is de inspirator van de muzikale beweging Terug naar de Bron. Markopoulos licht dat zelf toe als conceptie van de toekomst met elementen uit de onuitputtelijke bronnen van onze levende tradities, elementen die verbonden worden met uitgelezen moderne informatiebronnen, voor zover er natuurlijk talent en kennis voorhanden zijn. Deze muzikale beweging breidt zich niet alleen uit naar de andere kunstvormen maar heeft ook haar invloed op het dagelijkse leven van de mens, zijn relaties, zijn eisen en zijn beslissingen.

Hij verzorgde talloze concerten in Griekenland en in het buitenland Hiermee doelen wij niet enkel op Europa (Italië, Duitsland, Frankrijk, Nederland, Engeland, Zweden en de voormalige Sovjetunie), maar ook op de Verenigde Staten, Canada en Australië Zijn klassieke muziekstukken werden in Parijs, Londen en Tokio opgevoerd.

In Europa werd hij bekend door de muziek die hij schreef voor de televisiereeks van de BBC Wie betaalt de veerman? Het orkest waarmee hij gewoonlijk werkt, wordt gekenmerkt door een ongebruikelijke samenstelling. Naast klassieke instrumenten als piano, klavecimbel, gitaar, viool, klarinet en fluit, plaatst hij bijvoorbeeld de sandouri, de oud en de psalter.

Een flink gedeelte van zijn liedjesteksten schrijft Markopoulos zelf. Vaak gebruikt hij echter ook de poëzie van vooraanstaande Griekse dichters zoals Solomos, Kanzantzakis, Seferis, Anagnostakis, Katsaros, Myris, Elevteriou, Elytis en Chronas.

1968 : Ilios o Protos

1969 : Chroniko

1971 : Ithajenia

1972 : Ta tragoudia tou neou patera

1972 : O stratis o thalassinos anamessa stous agapanthous

1972 : Rizitika

1973 : Thitia

1974 : Metanastes

1974 : Thessalikos kiklos

1975 : Oropedio

1976 : Ta anexartita

1977 : Elefteri Poliorkimeni

1977 : Who pays the ferryman?

1979 : Seljiani ston kosmo

1980: Orizondes

1981 : Denekedopouli

1983 : Sirines

1985 : Tolmiri Epikinonia

1988 : Concerto -Rapsodia jia lira kai orchistra -mousiki jia ton Domeniko Theotokopoulo 1990 : Sinavlia sto Irodio

1991 : Fili pou fevgoun

1992 : Kikli

1994 : Liturgy of Orphehs

1994 : Live in Vienna

1996 : Andavies

1996 : Enotites

1996 : Ana Yennisi

Europa was de dochter van Koning Agenor en Telefassa. Iedereen vond dat Agenor geluk had met zo'n mooie dochter en men vroeg zich af welke gelukkige sterveling haar tot zijn vrouw zou nemen.

Op een dag, wanneer Europa buiten speelde met haar vriendinnen, zonderde zij zich af van haar gezelschap om uit te rusten. Ze zat op het strand naar de rustige, diepblauwe zee te staren toen ze plotseling zag dat een stier zich aan haar voeten te rusten had gelegd Een mooie, witte stier, met hoorns in de vorm van een halve maan.

Eerst was Europa bang omdat ze de stier niet had zien aankomen, maar langzamerhand werd ze kalmer; dit hagelwitte dier dat naast haar sliep, was zo mooi en rustig. Zij begon het te strelen en de stier knipperde met de ogen van genoegen. Europa schepte moed, greep de stier bij zijn hoorns en besteeg zijn rug. De stier brulde van genot en langzaam stond hij recht.

Europa was niet bang; zij overwoog om met de stier naar het paleis te rijden en hem aan haar vader toe te vertrouwen. Hoe zeer zou het hem verheugen om zo 'n mooi dier in zijn kudde te hebben. Zij tikte zacht tegen de buik van het dier en toen… in plaats van naar het paleis te gaan, stormde de stier in de richting van de zee. Europa schreeuwde van angst en riep om hulp, terwijl ze met haar tedere handen de hoorns van de stier zo stevig mogelijk omknelde.

Toen ze de stier in het water zag zakken, vreesde ze dat haar einde nabij was Maar waar zij bang voor was, gebeurde niet. Als bij wonder zwom de witte stier snel en onvermoeibaar aan het wateroppervlak.

Hoe kon dit? Heel eenvoudig, de stier was Zeus zelf. Toen hij Europa zag, was hij zo betoverd door haar schoonheid dat hij zich in een stier veranderde om haar te kunnen ontvoeren.

Aan een gestadig tempo zwom Zeus de onmetelijke oceaan over en kwam aan op een groot eiland, Kreta. De stier hield halt in een schaduwrijke kloof vol reusachtige platanen.

Europa schonk de vader van goden en mensen drie kinderen: Minos, de beroemde en geprezen koning van Kreta, Sarpedon en Radamanthis. Vooraleer Zeus haar in de steek liet, zorgde hij ervoor dat ze zou trouwen met Asterios, de toenmalige koning van Kreta, die ook bereid was haar drie kinderen te adopteren. Zeus gaf het paar drie kostbare geschenken. Het eerste was Talos, een koperen man vervaardigd door Hephaistos en gelijkend op de hedendaagse robot. Hij was enorm groot en zag er verschrikkelijk uit; hij bewaakte de Kretenzische kust en liet geen enkele vreemdeling het land naderen. Het tweede geschenk was een angstaanjagende hond die zijn prooi nooit liet ontsnappen. Het derde was een wapen dat altijd zijn doel trof.

In Kreta werd Europa na haar dood aanbeden onder de naam Ellotis, en om haar te eren organiseerde men een groot feest, Ellotia, en de vermaarde stierengevechten. Bij de stoet tijdens het grote feest werden de beenderen van Europa meegedragen, omhuld met goud en laurier.