Op vakantie in Tolon in de Peloponnisos eind oktober, begin november in het gezelschap van het gezinnetje van de zus van Nanette (papa, mama en kleine Morgane) vielen het weer en de temperatuur meer dan mee. De zon was voldoende aanwezig, de lucht was mediterraan blauw, enkel gekleurd met de witheid van de voorbijpasserende wolkjes en bovendien voelde het nog volop zomer. Dus wou kleine Morgane zo vaak als mogelijk naar het strand en zwemmen in zee.

Oom is niet zo’n grote strand- en stilzitter. Neen, oom wil wat bewegen. Wat wandelen, wat aan lichaamsbeweging en conditie doen, een eindje joggen tussen twee zwempartijtjes in. En tijdens zo’n rondje lopen gebeurde "het". Ik draafde op een gezapig tempo langs het strand van Tolon, van het ene eind tot het andere eind, steeds heen en terug. En toen zag ik "het" in de richting van het strand komen, in mijn richting. "Het" lag te dobberen op het water. Een op het eerste oog witte lap stof kwam in harmonie met mijn looptempo op me af. Hoe was zulks mogelijk? Hoe koos "het" juist die ene plaats uit, daar waar ik langs denderde. Ik hield mijn looppas in en bleef wat lummelen aan de rand van water en strand. Ik bleef gefascineerd kijken. Roerloos bleef "het" drijven. Het ding. En het kwam maar steeds dichterbij. Totdat ik "het" nogmaals bekeek. En zag wat "het" was. Een T-shirt, wit van kleur en met een merknaam en miniscule tekening. De merknaam en de tekening kon ik niet ontcijferen. Dat kwam pas enkele luttele seconden later. Ik ging het water in. Rende wat dichterbij het object. De merknaam kon ik nu lezen: O’Neill. Zou "het" een echte zijn? Wie had het kledingstuk op zee achtergelaten? Was het bewust of toevallig op zee gezet om aan een reis naar land te beginnen? Ik weet het niet. Ik zal het nooit weten.

Ik kon "het" voorwerp uit het water nemen. Het Middellandse zeewater gutste ongenadig naar beneden en verliet aldus het kledingstuk. Ik bekeek mijn aanwinst. De kleur was niet langer egaal wit, want heel wat zandkorrels hadden zich op het T-shirt vastgezet en bleven eraan kleven. Ik liep naar het strand met in mijn hand als een oorlogsbuit een nieuw T-shirt. Weliswaar wat aangetast door de zandkorrels, maar verder nog heel gaaf. Nergens een gaatje in of een ander gebrek dat afdoet aan de kwaliteit van het kledingstuk. Ik keek rond en zag op mij een verliefd stel toeristen afkomen. Ik bekeek de man en stelde mij reeds voor dat het T-shirt hem te groot zou zijn, want hij was tenger en mager. Toch vroeg ik hem of deze O’Neill niet van hem was. Hij knikte ontkennend. Het T-shirt was van mij. Niemand was te zien in de onmiddellijke nabijheid.

Ik rende terug naar Nanette en de familie. Ze zagen mij reeds aankomen met een witgekleurd ding in mijn handen. Ze wisten op dit ogenblik nog niet wat ik op de zee had veroverd. Ik rende terug naar de zee en begon het zand uit het T-shirt te spoelen. Ik liet het buitgemaakte ding drogen in de milde najaarszon. In het pension werd het kledingstuk nog herhaalde malen met water gespoeld, en later, reeds thuis, een paar keer gewassen. "Het" is van mij. Telkens ik "het" draag, denk ik terug aan die warme, zonnige namiddag eind oktober, begin november op het strand van Tolon.

Er zijn mensen die boffen in het leven, het is voldoende dat ze geen slaap nodig hebben. Ik ben zo’ mens. Nu is het reeds een jaar dat ik helemaal niet goed slaap. Aanvankelijk maakte ik mij zorgen over de toestand van Liza. Later, toen we scheidden, begon ik mij zorgen te maken over mezelf. Ik sliep weinig en benijdde allen die gemakkelijk de slaap vatten. Tot de dag dat ik elke avond dezelfde droom kreeg te zien. Dezelfde droom.... drie maanden lang. Sinds drie maanden bid ik dat ik niet in slaap val en dat de drie uren dat ik mijn ogen sluit niet komen. Telkens weer vecht ik tegen de moeheid, tevergeefs, want uiteindelijk worden mijn ogen zwaar en keert mijn bewustzijn terug naar hetzelfde labyrinth. Ook al drink ik nog zoveel koffies, ook al blijf ik buiten tot het ochtendgloren, ook al verleg ik de uren slaap naar de ochtend toe, steeds weer is er dat vervloekt moment dat me te grazen neemt : een onzichtbare hand wrijft langs mijn oogleden en dompelt me onder in het donker. Ach, bestond er maar een medicijn die de slaap uitstelt, die me zelfs geen minuut wegtrekt uit de werkelijkheid. Waarom toch moet die nachtmerrie, die mijn nachten kenmerkt, zolang duren. Eén minuut, .... anderhalve minuut. Ik heb gehoord dat de vrachtwagenchauffeurs op de nationale wegen enkele seconden slapen en eindeloos dromen. Van zodra ik twee minuten slaap, is die nachtmerrie er weer en dan heb ik geen enkele hoop meer dat mijn bewustzijn het uithoudt. De meeste avonden drink ik mij lazarus, omdat ik meen dat alcohol ze zal verdoven. Tevergeefs. Opeens – tijdens mijn droom – opent zich een reuze smeltkroes, die gelijkt op een boomholte, of beter, op een mensenmond. Een overvloedige lichtstraal richt zich op mijn slapend brein en laat me een vrouw in een sneeuwwit kleed zien. Ik heb de indruk dat het niemand anders dan Liza is. Ze staat aan de rand van de smeltkroes, blootgesteld aan een windhoos die haar haren en kleed oplicht. Ik word gedwongen haar van dichtbij te bekijken. En op haar gezicht de alsmaar breder wordende glimlach van bevrediging te zien uitgroeien tot een echt gelach. Alles krijg ik te zien. Enkel haar ogen niet, want die houdt ze gesloten. Het gelach wordt langzaamaan een luid geschater. Het voelt aan alsof ik ga stikken. De droom wordt een draaikolk die mij hoe langer hoe meer meesleurt. Ik wil dat iemand mij die foltering bespaart. Stop! Ze opent haar ogen. Het zijn twee glazen ogen, twee nepogen. Het is niet Liza. Het is een pop. Wat gebeurt daar? Waarom sluit de smeltkroes zich? Wacht tenminste tot ik naar buiten ren. Dan mag alles gebeuren. Maar, ik kan het niet, ik kan geen enkele stap zetten. De smeltkroes sluit zich. Weldra is het te laat .....

1. smelt de helft van de boter in een pan;

2. voeg de bloem aan de gesmolten boter toe en meng met een spatel, voeg er geleidelijk de melk aan toe en voorkom klontering, roer gedurende 5 minuten; neem de pan van het vuur en meng er de peper, zout, muskaatnoot, geklopte eieren en de feta aan toe; laat het mengsel afkoelen;

3. laat de resterende boter smelten en snijdt het bladerdeeg in stroken van ongeveer 5 centimeter breed; smeer het bladerdeeg in met de gesmolten boter; verdeel het kaasmengsel in porties en wikkel ze in het bladerdeeg, wikkel het kaasmengsel zodanig in het bladerdeeg dat u driehoekige hapjes bekomt.

4. plaats de bekomen hapjes op een bakplaat, smeer ze in met geklopt ei en plaats ze in een oven; bak ze gedurende ongeveer 30 minuten.

5. u kan ze zowel warm als koud opdienen.

(Agala is een klein dorpje ten noorden van Zakynthos)

1 kip in stukken gesneden, 1/4 kop olijfolie, 1 soeplepel tomatenpuree, 1 kop water, kaneel, 3 laurierbladen, 3 kruidnagels, 6 gepelde en versnipperde teentjes knoflook, zout, versgemalen zwarte peper, 2 koffielepels suiker.

1. bak de stukken kip in een pan met olijfolie, sauteer ze in dezelfde pan.

2. meng de tomatenpuree met water en de resterende ingredienten.

3. breng de stukken kip over in een groter recipient en overgiet met de mengeling van de tomatenpuree;

4. laat de kip traag gaarstoven en de saus dikker worden, indien nodig van tijd tot tijd heet water bijvoegen.

5. opdienen met aardappelpuree en vers brood.

Met andere woorden, de Grieken ontkennen dat hun tekortkomingen en gedrag hoofdoorzaak zijn van verkeersongevallen. De research bevestigt de internationale bevindingen en eerdere research van Chiliaoutakis zelf die aantoont dat "irritatie tijdens het rijden, rijden zonder vooropgestelde bestemming, rijden zonder gordel en agressief gedrag gedragspatronen zijn die ongevallen kunnen veroorzaken".

Uit tellingen blijkt dat 86 procent klaxoneert naar andere bestuurders uit ergernis, 81 procent is geërgerd door andere bestuurders, 76 procent rijdt zonder gordel, 64,5 procent rijdt om in goede stemming te komen, 64 procent rijdt zomaar zonder doel of reden (uit verveling), 63 procent respecteert de snelheidsbeperkingen op snelwegen niet, 60 procent gaat de snelheidsbeperkingen in bebouwde zones te boven, 57 procent schat de snelheid van tegenliggers of andere weggebruikers verkeerd in, 51 procent rijdt door het rood licht om andere voertuigen te kunnen inhalen, 51 procent remt bruusk op natte en gladde wegen en 50 procent rijdt te dicht tegen voorliggers zodat ze niet tijdig kunnen stoppen in noodgeval.

Maar 99 procent van de bestuurders denkt te weten hoe te rijden in extreme, speciale omstandigheden en dat ze altijd volledige controle hebben over hun voertuig. Ze menen ook te weten hoe om te gaan met de fouten van anderen, risico's te voorkomen, voldoende afstand te houden en veilig te kunnen inhalen.

Ze zijn het eens over wie en wat een ongeval veroorzaakt: andere weggebruikers die te snel rijden (99 procent), gevaarlijke inhaalmanoeuvres van andere weggebruikers (99 procent), tekortkomingen van andere weggebruikers (98 procent), slechte toestand van de weg (98 procent), slecht weer (97 procent), andere voertuigen op te weinig afstand (95 procent) en slechte of verkeerde wegsignalisatie (89,5 procent).

De research resulteerde in de volgende conclusies: bestuurders gedragen zich zodanig dat accidenten onvermijdbaar zijn, zij overschatten hun kunnen, er is een grote kloof tussen rijgedrag en rijvaardigheid (die zij zelf als uitstekend beschouwen).

Onder de bevindingen van het onderzoek vermelden we:

- de groepen personen die het meest in ongevallen betrokken zijn, zijn: a) oudere bestuurders, b) bestuurders die de 100 km/u limiet niet respecteren, c) die geen aandacht schenken aan de weg (signalisatie en toestand weg) en andere weggebruikers;

- de groepen die het minst betrokken geraken in ongevallen zijn diegenen die een kalm levenspatroon hebben, de regels respekteren, weinig of geen alcohol en tabak gebruiken;

- mensen zijn voor 90 procent verantwoordelijk.

Wegongevallen zijn een samenloop van factoren zeggen de onderzoekers: het voertuig, de omgeving en de bestuurder. De menselijke factor is voor ongeveer 90 procent verantwoordelijk in alle gevallen. Alhoewel preventieve maatregelen werden genomen en de verkeerspolitie soms gezamelijke inspanningen levert om de verkeersveiligheid te verbeteren, zijn verkeersinbreuken, agressief rijgedrag en egoïstisch gedrag tegenover andere weggebruikers een soort cultuur die wij doorgeven aan jongere weggebruikers

Nog volgens socioloog-professor Yiannis Chiliaoutakis is de manier waarop openbare instellingen en het publiek met verkeersvoorschriften omgaan op zijn minst gezegd onaanvaardbaar. Men zou kunnen zeggen dat er een wederzijdse afspraak is om een systematische verwerping van de verkeersregels te bewerkstelligen, beweert hij. Het gebruik van gordels zou erge kwetsuren in ongevallen met 60 procent verminderen, het aantal doden met 80 procent. Het is kenmerkend dat 80 procent van de Griekse bestuurders weigert een gordel te gebruiken omdat ze veronderstellen dat het alleen moet aangegespt worden wanneer men meer dan 100 km/u rijdt op snelwegen of omdat het hen beklemt en hindert. Nochtans bewijzen onderzoeken het tegendeel: 80 procent van de verkeersongelukken gebeuren aan een snelheid van minder dan 65 km/u en drie vierde van de accidenten gebeurt op minder dan 40 kilometer van de vaste verblijfplaats van de bestuurder.

Met dank aan EP-lid Frank Montens voor deze goede tip.

Bij de jongeren die hun eigen GSM hebben is het tegenwoordig een rage en misschien zal ook u ervoor bezwijken. Voor zover u een GSM hebt die toelaat beltonen en display te downloaden. Voor wie zijn GSM wat herkenbaarder wil maken, qua beltoon en scherm, en bovendien Griekenland-fanaat is, zal ongetwijfeld op volgend adres http://www.smshuis.com aan zijn trekken komen. Op deze site vind je zo'n 400-tal verschillende beltonen zogenaamde "ringtones", van Griekse makelij. Je kunt ze alle-maal beluisteren op voorhand. Laat nu dus je telefoon "rinkelen" met muziek van Sfakianakis, Ploutarchis, Kazantzidis, of de meer klassieke "Zorba" of "Ta paidia tou Pirea". Op dezelfde site staan er tevens zo'n 100-tal logo's om op je schermpje te plaatsen (vooral tekstjes). De kostprijs om de beltoon en / of logo af te halen is zo'n 1,2 € per minuut, en in minder dan twee minuten is alles geregeld. Wie nog wat meer wil surfen : dezelfde logo's en ringtones vind je ook terug op www.gsmexpert.biz (waarschijnlijk zijn deze twee sites met elkaar gelinkt). Verder is er ook nog wel hier en daar een logo of muziekje te vinden zoals op www.bamikanarie.nl, www.zingy.com en www.blinksms.nl. Soms moet je zelf via de zoekfunctie op deze sites iets proberen terug te vinden, en dit is niet altijd logisch: zo zocht Patrick op een van bovenstande sites als ringtone de "Zorba" en vond die terug onder de letter "L"! Even dubbelklikken en wat zag Patrick? "La dance de Zorba", van niemand meer of minder dan Dalida !

Ook in Europa staat het water aan de lippen van veel luchtvaartmaatschappijen. Zo moet Olympic Airways dringend op zoek naar vers geld om een kans op redding te maken. In totaal 150 miljoen euro. Een redding behoort nog tot de mogelijkheden. Zo heeft de Griekse overheid aan de Golden Aviation Group, een bedrijf van de steenrijke Griekse reder Stamatis Testis, de toestemming gegeven een bod uit te brengen op de luchtvaartmaatschappij. Restis zou 150 miljoen euro over hebben voor een meerderheidsparticipatie binnen Olympic Airways.

Een van de bekendste conflicten over de teruggave van oude kunstvoorwerpen is dat tussen Groot-Brittannië en Griekenland van de "Elgin Marbles" (de friezen van het Atheense Parthenon) die sinds de negentiende eeuw in het British Museum worden tentoongesteld. Nu hebben enkele van de grootste musea ter wereld een verklaring ondertekend waarin zij zeggen niet van plan te zijn oudheidkundige kunstwerken terug te geven aan de landen waar de objecten vandaan komen. "Wij functioneren als universele musea, waar de hele wereld kan van profiteren" luidt het. Die verklaring werd ondermeer ondertekend door het Rijksmuseum van Amsterdam, het Metropolitan Museum of Art in New York, het Louvre in Parijs, de Hermitage in Sint Petersburg, het Prado in Madrid, het Art Institute in Chicago en het Museum of Fine Arts in Boston.

In het noorden van Griekenland heeft het na een storm voor de afwisseling niet eens pijpestelen geregend, maar... sardienen. De oorzaak was een stevige wervelwind die water uit de zee voor de havenstad Thessaloniki de atmosfeer had ingejaagd. Met water werden ook kleine vissen in de lucht gezogen. De onwillige vliegende visjes kwamen pas ettelijke kilometers verderop op de grond terecht. "We konden onze ogen niet geloven" zei een inwoner van het dorpje Korona, vijftien kilometer van de zee gelegen. "Op de velden en in het woud waar we gewoonlijk paddestoelen plukken, lagen nu overal kleine vissen".

 Kalamata, 6 november 2002: de twee Nederlandse en twaalf Britse "spotters" die 37 dagen in voorhechtenis doorbrachten, reageren opgelucht nadat een Griekse rechter in beroep hen vrijspreekt van spionage. Tijdens hun verblijf in Griekenland in 2001 hadden ze in de nabijheid van de luchtmachtbasis van Kalamata niet alleen de vliegtuigen grondig bekeken maar ook ijverig de registratienummers van overvliegende jachtvliegtuigen genoteerd. Eerder had het Griekse gerecht geopperd dat het "eenvoudige spionage" was en luidde de officiële beschuldiging verder "poging tot toegang van nationale geheimen". Vooral in Engeland is "spotten" een favoriete hobby, maar in Griekenland zag men het anders. Terloops vermelden dat de Griekse luchtmacht een verscheiden vloot heeft en niet vliegt met F-16's zoals de andere Europese landen.

Aristoteles, de gouden Griek.

De flamboyantste van de Griekse reders, Aristoteles Onassis, behoorde tot de machtigste mannen van de vorige eeuw. Door zijn omstreden huwelijk met Jacqueline Kennedy werd hij een veelbesproken societyfiguur.

Als selfmade man vergaarde hij in enkele jaren een onmetelijk fortuin. Hij ging op gelijke voet om met de wereldleiders, die zijn karakter - een merkwaardig mengsel van charme, arrogantie en vulgariteit - voor lief moesten nemen. Zijn grootste vergissing noemde hij zijn huwelijk in 1968 met Jackie, zijn zwaarste beproeving, de dood van zijn zoon Alexander.

Athina, de rijkste tiener van de wereld, die volgens geruchten een stekje heeft in de chique Brusselse deelgemeente Bosvoorde, is verslingerd aan paardrijden en droomt ervan Griekenland te vertegenwoordigen bij de volgende Olympische Spelen.

<<< Athina vroeger...

De tiener waar we het hier over hebben is niemand minder dan Athina Onassis. Ze is op 29 januari 2003 18 jaar geworden en erfde dan het eerste "voorschotje" op haar gigantische erfenis als kleindochter van de steenrijke reder Aristoteles Onassis: 1,5 miljard euro, jawel: zestig miljard van onze oude Belgische frankskes. Athina zou in een Waalse manège verliefd geworden zijn op een Braziliaanse jumpingkampioen, die al jaren in België werkt, maar volgens de pers zou die meer uit zijn op haar fortuin.

Nu beheert een raad van vier bejaarde Grieken, samen met haar vader, het enorme vermogen. Op haar 21ste krijgt ze daar het volledige Griekse eiland Skorpios, een machtige portefeuille aandelen, enkele musea vol kunstvoorwerpen, een vloot zeetankers, een paar wolkenkrabbers in New York, en vastgoed in Athene, Parijs, Monaco en Acapulco bovenop. Athina is de enige erfgename van het Onassisimperium sinds haar moeder in 1988 overleed. Christina Onassis huwde zelf vier keer en stierf op haar 37ste aan een overdosis kalmeermiddelen. Toen Athina 3 was, ging ze bij haar Franse vader Thierry Roussel, haar Zweedse stiefmoeder Gaby Landhage en haar halfbroer en halfzuster wonen aan de oevers van het meer van Genève. Roussel kreeg voor de opvoeding van zijn dochter een toelage van 1,2 miljoen euro (50 miljoen frank) per jaar. "Ik denk dat mijn kinderen wel weten dat echte rijkdom in het hart ligt en dat dit het meest waardevolle fortuin is dat ze ooit kunnen bezitten" beweerde hij ooit. Toch was de opvoeding van Athina vaak de inzet van talloze ruzies met de beheerders van haar fortuin: Roussel en de beheerders beschuldigden elkaar wederzijds van wanbeleid, chantage en zelfs ontvoering.

Eleftheria Paralias is nu ook al meer dan drie jaar op het world-wide-web aanwezig. Volgens de statistieken komen de meeste bezoekers, uiteraard, uit België (81,6 procent) maar ook vanuit Nederland is er belangstelling (12,4 procent). We konden ook bezoekers noteren uit Griekenland (1,7 procent) en uit de Verenigde Staten en Canada (samen 1,4 procent). Verder zagen we bezoekers uit 8 andere Europese landen. Opvallend is ook dat zelfs uit Australië, India, China, Israël en Bolivië onze website aangeklikt werd; of ze daar onze Nederlandse of Griekse taal begrijpen is een andere kwestie.

Volgens het Macedonisch persagentschap en een onderzoek van het Ministerie van Openbare Ordening staat Griekenland op de laatste plaats wat de criminaliteit betreft. Nochtans voelen tachtig procent van de Grieken zich onveilig en komen daarmee op de tweede plaats na de Portugezen. Engeland zou het onveiligst zijn met 167 incidenten per 100.000 inwoners. In Griekenland zijn er slechts 18 incidenten per 100.000 inwoners. Binnen Griekenland gebeurt de meeste criminaliteiten in Attica, gevolgd door Ilia, Messinia en Rethimnon. Kreta is koploper wat betreft gewelddadige criminaliteit: de Chania prefectuur is de koplopeer voor moorden, terwijl Attica berucht is voor gewapende overvallen en diefstallen.

Voor het zover is in deze dikke turf van 631 bladzijden wordt de lezer meegenomen naar de vorige eeuw, meer bepaald naar de jaren vóór 1922, en naar Bursa in Klein-Azië, het huidige Turkije. 1922 staat voor de Grieken, en ook wel in de wereldgeschiedenis geboekstaafd als "de grote katastofe", in feite een reuze volksverhuizing die de Turkse leider Ataturk op gang bracht tussen Turkije en Griekenland, vermits de sinds jaar en dag in Klein-Azië levende Grieken dienden terug te keren naar hun vaderland waar ze ooit vandaan kwamen, Griekenland, en geruild werden tegen de sinds jaar en dag op Griekse bodem levende Turken. Het verhaal begint met de vlucht uit Bursa van Desdemona en Lefteris Stefanides, broer en zus, die besluiten aan het ergste te ontsnappen en verder als man en vrouw door het leven te gaan. Ze krijgen een zoon, Milton, die later zal huwen met Tessie, de dochter van het echtpaar Zizmo dat hen onderdak verschaft in Detroit, de stad van de autofabrikanten. Lefteris gaat aanvankelijk werken in de autofabriek, maar stapt algauw over naar de criminaliteit van de smokkel van alcohol, een job waarin Zizmo uitblinkt, doch dat hem uiteindelijk uit hun omgeving zal rukken. Lefteris kiest voor een geheime kroeg. Zijn zoon Milton zal evenwel de weg van de eettenten bewandelen en bezit – op het hoogtepunt van zijn macht in dit domein – wel 50 restaurants onder de naam Hercules. Uit het huwelijk van Milton en Tessie wordt Calliope geboren. Het meisje blijkt geen echt en volkomen meisje te zijn, maar een hermafodriet, een tweeslachtig persoon die zijn hele leven lang zal twijfelen aan zijn geslacht. Dramatisch is de periode waarin Calliope op de vlucht slaat, nadat een haar onderzoekend en behandeld arts besluit haar te opereren en geneesmiddelen te verschaffen die haar uiteindelijk moeten doen uitgroeien tot een gelukkige vrouw. Ze houdt niet langer kontakt met de familie en bij de terugkeer is Milton, de vader, overleden. Calliope wordt Cal, het meisje de jongen. Cal is de uitbuiting als vreemd wezen en tentoonstellingsobject in een louche club grondig beu. De ganse geschiedenis wordt verteld vanuit het oogpunt van Cal.

Het lezen van het boek vergt enige concentratie, want het verhaal leest niet als een trein. Wie de moeite neemt zich te laten leiden door het verloop der gebeurtenissen, zal vast en zeker genieten van deze lectuur. Hier en daar wordt ruimschoots tijd genomen om het leven van de Grieken in hun alledaagsheid te beschrijven, zodat de lezer heel wat Griekse woordjes, die behoren tot de basiswoordenschat, zal herkennen. Een aanrader voor een lange, gezellige, warme winteravond.

Op zondag 17 november 2002 hebben we opnieuw een stukje Brussel verkend. We vertrokken in alle vroegte en hebben ’s morgens naar keuze de tentoonstelling Marokko in de "Botanique" of de tentoonstelling "Ik en een ander" in de galerij van Dexia langs de Kruidtuinlaan bezocht, waarna met de metro werd gespoord naar de Zuid en het restaurant "Het Paard van Troje", waar we ons de Griekse gerechten lieten smaken en genoten van een aperitief en een goed glas wijn. In de namiddag keerden we terug naar het centrum van de stad en bezochten eerst de Kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand, snuisterden wat rond langs de in het teken van Kerstdag opgesmukte vitrines om ons uiteindelijk te vergapen aan de pracht en rijkdom van het "Goud van de Thraciërs" die werden tentoongesteld in het Paleis van Schone Kunsten te Brussel. Al met al een leuke dag onder vrienden.

Zoals de traditie het wil kwamen de poëzieliefhebbers tijdens het Grieks aperitief van zondag 9 december 2002 samen om een selectie gedichten van het kruim van de grote Griekse dichters van de oude en nieuwe lichting te aanhoren. Als intro en als afsluiter werd een gedicht van Jean-Marie Petyt gekozen, dat kaderde in het centrale thema van de poëzievoormiddag, de tijd als onderdeel of synomien van "De Jaren". Het thema maakte het mogelijk dat onderwerpen als leven en dood, verliefdheid en liefde, vergankelijkheid van de tijd en van de mens ruimschoots aan bod kwamen. Een intieme voorstelling die de toeschouwers permanent wist te boeien en die ongetwijfeld nog dagenlang zal hebben nagezinderd. De schoonheid van de woorden en zinnen, kortom van de literatuur, zorgde er voor dat men tijdens de voordracht een speld kon horen vallen. Een dikke proficiat aan Isabelle, Peter en Jean-Marie voor hun ingetogen voordracht, die de aanwezigen wist te ontroeren.

Tenslotte nog even terugkomen op de fototentoonstelling in "De Fakkel" te Bredene. Vier maanden lang kregen ama-teurfotografen Fernand Lanoye, Roland Wellecomme en ikzelf de gelegenheid de ontmoetingsruimte, enkel geopend op dinsdagnamiddag en zondagvoormiddag, op te smukken met een stukje Griekenland. Hopelijk hebben velen onder jullie de gelegenheid te baat genomen om een kijkje te gaan nemen.

Het loonde, al zeg ik het zelf, wel de moeite zich te laten meeslepen door een reeks beelden van landschappen en de talrijke portretten uit dit geliefde vakantieland.

Wie er niet bij was, kan wellicht die schade inhalen tijdens het weekend van 21 tot en met 24 februari aanstaande te Brugge, waar hopelijk heel wat foto’s van leden van de vereniging de tentoonstellingsruimte op de zolder van het Hof Lanckhals te Brugge zullen sieren.