"We hebben een staatsvorm die niet een kopie is van de wetten der anderen, maar waarin we voor sommigen eerder een voorbeeld dan hun nabootsers zijn. En deze staatsvorm draagt de naam "democratie", omdat niet enkelen, maar meerderen de staat besturen; en alle burgers zijn gelijk voor de wetten, in hun privé-geschillen, in de persoonlijke onderscheiding en de eerbetuigingen - naargelang waarin men zich onderscheidt - wordt hij verkozen voor een openbaar ambt, eerder omdat hij geschikt is dan wel omdat zijn klasse hem aanduidde, en evenmin wordt iemand gehinderd door zijn sociale status, omdat hij arm is terwijl hij iets goeds voor de staat kan doen, onbeduidende.

En terwijl we in ons privé leven elkaar niet hinderen, doen we in de openbare zaken niets onwettig uit vooral innerlijke drang, omdat we gehoorzamen aan de leiders die ons worden toegewezen en aan de wetten, speciaal aan die wetten, die gestemd zijn ter bescherming van wie onrecht werd aangedaan, maar ook aan de ongeschreven wetten, alhoewel ze een onbetwistbare schade toebrengen aan de overtreders.

Maar ook voor onze geest hebben we gezorgd en vonden vele manieren van ontspanning in de gewoonte wedstrijden en offerfeesten te vieren heel het jaar door en, ieder voor zich, onze huizen fraai in te richten. De dagelijkse voldoening, die dat verschaft, verdrijft de zorgen. Omdat de stad nu eenmaal zo sterk is, komt hier alles aan uit elke hoek van de wereld. Zo gebeurt het dat wij niet meer genieten van de eigen goederen van onze bodem, door de goederen van de andere mensen.

We houden van het schone in de eenvoud, we houden van de letteren zonder te vervallen in weekheid. We bezitten eerder rijkdom als een kans om daden te stellen dan als voorwensel voor snoeverij. Het is geen schande dat iemand zijn armoede aanvaardt; een grotere schande is het dat hij er niet naar streeft eraan te ontkomen door de arbeid. Wijzelf kunnen zorgen voor onze eigen zaken en tegelijk voor de openbare en alhoewel ieder van ons met zijn werk bezig is, de ene dit, de andere dat, zijn we niet minder vertrouwd met de politiek.

En voor de "hard die"-fans van de Griekse taal wordt hierna de Griekse tekst afgedrukt. Veel puzzelplezier bij het ontcijferen en begrijpen van de tekst in haar oorspronkelijke taal.

Kai enw/ sthn idiwtikh/ maj zwh/ den enoxlou/me o e/naj ton a/llo, sta dhmo/sia pra/gmata den ka/noume paranomi/ej apo/ eswterikh/ propa/ntwn paro/rmhsh, upakou/ontaj stouj ka/qe fora/ a/rxontej maj kai stouj no/mouj, idiai/tera se kei/nouj ap / autou/j pou e/xoun yhfistei/ gia thn prostasi/a twn adikhme/nwn kai s'o/souj, an ki a/grafoi, o/mwj fe/rnoun ntroph/ anamfisbh/thth stouj paraba/tej.

Alla/ kai gia to pneu/ma maj fronti/same kai brh/kame pa/ra pollou/j tro/pouj cekou/rashj, me thn sunh/qia na telou/me a/gwnej kai giorte/j o/lon to xro/no kai na /xoume, kaqe/naj gia ton eauto/ tou, ta kalosugurisme/na spitika/ maj. H kaqhmerinh/ euxari/sthsh pou di/noun auta/ apodiw/xnei th stenoxw/ria. Ako/mh fta/noun mia ki h po/lh maj ei/nai to/so dunath/, apo/ ka/qe gwnia/ thj ghj ta pa/nta, ki e/tsi sumbai/nei emei/j na mh xaro/maste san perisso/tero dika/ maj t / agaqa/ thj xw/raj maj ap / o/,ti kei/na twn a/llwn anqrw/pwn.

Agapou/me to wrai/o sthn aplo/thta, agapou/me ta gra/mmata xwri/j na katantou/me malqakoi/ ; ton plou/to pio polu/ e/xoume san eukairi/a gia e/rga san amorfh/ gia kauxh/seij; th ftwxei/a tou na parade/xetai kanei/j den ei/nai ntroph/; megalu/terh ntroph/ ei/nai na mhn pasxi/zei me th douleia/ na glitw/sei ap / auth/n. Mporou/me oi i/dioi na fronti/zoume gia tij dike/j maj upoqe/seij kai mazi/ gia tij dhmo/siej kai mo/lo pou kaqe/naj maj ei/nai apasxolhme/noj me th douleia/ ou a/lloj tou/th, a/lloj kei/nh, den ei/maste gi /auto/ ligo/tero katatopisme/noi kai sta politika/.

Deze titel spreekt al boekdelen. Voor sommige Griekenlandreizigers is het eiland bekend voor zijn "vulkaan"en beperkt zich tot een dagtrip met een toeristenboot vanuit het eiland Kos, die aanmeert in de hoofdstad Mandraki, de bus op tot aan de vulkaan; even de grote krater Stefanos bekijken, terug de bus op richting haven, nog even een terrasje en om 16u terugkeren naar Kos. Dan heeft men het wel gehad.

Op dit uur is het weer stil in Mandraki: de inwoners komen uit hun huizen, de kinderen spelen opnieuw buiten. Maar Nissiros is meer dan alleen een vulkaan. Sinds 1999 is Nissiros onze laatste verblijfplaats na wat omzwervingen langs de eilanden van de Dodekanissos. In totaal hebben we er reeds een zevental weken verbleven, zeven weken hebben we het eiland doorkruist. Meermaals zijn we door de vulkaan gestapt en hoorden ’s morgens vroeg de reus Polyvotos kreunen. We brachten een bezoek aan de kleine Byzantijnse kloosters en de kraterdorpen. We beklommen de Cyclopische muren rond de antieke stad en werden uitgenodigd op meerdere feesten.

Een driehonderd dia’s en foto’s vertellen over mens en dier, over de huizen, over de natuur. Al het mooie van het eiland in één diavoordracht, die we heel graag aan alle belangstellenden willen tonen.

Wie onze diavoordracht over Karpathos en Kasos ooit heeft gezien, zal niet twijfelen om nu te komen genieten van de beelden van dit nog onbedorven Grieks vulkanisch eiland. Ook wie onze vorige reportage niet heeft gezien, dient zich vrij te maken op zaterdag 20 november 2004, een avond om niet te missen.

Van hier uit Griekse groetjes van Roland en Georgette.

Kokkinos Pyrgos is een heel rustig plaatsje aan de zuidkust van Kreta, op twee en een halve kilometer van Timbaki (op de foto: de baai van Timbaki) en vijfenzestig kilometer van Heraklion.

Geen dancings of nachtbars houden je ’s nachts wakker. Het is een rustig en zalig oord met een prachtig zandstrand op een paar minuter van het hotel; strandzetels en parasols zijn beschikbaar. Kleine tavernes aan het strand serveren snacks en een drankje.

We logeerden er in het klein, verzorgd familiehotelletje "EL GRECO", dat nergens in de reisgidsen wordt vermeld. Er zijn acht kamers en twaalf personen kunnen er terecht. Ruime kamers met balkon, zicht op zee, airco, stevig meubilair, televisie, ijskast, WC en douche, dit alles voor € 40 per nacht op basis van kamer met ontbijt, met inbegrip van hotelservice (voor twee personen). U wordt gratis afgehaald aan en teruggebracht naar de luchthaven van Heraklion. In de nabijheid van het hotel is er een bushalte, zodat je gemakkelijk en voordelig de streek kunt bezoeken. ’s Avonds is het mogelijk een avondmaal volgens de traditionele Griekse keuken met verse producten te bestellen aan een prijs van een dagschotel in België. In het dorpje zijn er verschillende eettentjes waar eten heerlijk en niet duur is.

Ons persoonlijk oordeel:

Telefoon: "EL GRECO" – KOKKINOS PYRGOS – 00.30.89.205.11.82 (Mevrouw Sophia spreekt Duits). - Fax: 00.30.89.205.11.59. Wie nadere info wenst, kan terecht op telefoon nummer 051.22.37.59

We wandelen in Varkiza en zien een affiche hangen van Nana Mouskouri. "Zou Nana naar Varkiza komen?" vraag ik aan Noël. Ook Noël weet het niet. We snappen er geen bal van, we kunnen immers geen Grieks lezen. Alleen de datum, 29 augustus, weten we te ontcijferen. Wat jezelf niet weet, vraag je maar aan een ander. Een mevrouw is het slachtoffer. Ze zegt ons dat het in Athene is en aan de voet van de Acropolis. Ik dacht dat moet meer dan de moeite waard zijn, een echt wonder. We begonnen plannen te maken, doch niemand kon ons helpen met het bestellen van de tickets. Zelfs Denise niet, niettegenstaande ze van alles op de hoogte is. We trokken naar Athene, naar het grote plein voor het Syntagmaplein. Daar vonden we een infokantoortje voor allerlei entertainment, doch aan al wie we het vroegen, schudde het hoofd en wilde "neen" zeggen. Daar stonden we met onze mond vol tanden, en geen kaartjes voor het optreden. We gingen koffie drinken in "Terina" met zijn talrijke obers: de obers zouden ons wel verder helpen, dachten we. De ene vroeg het de andere, uiteindelijk werd aan een tiental dezelfde vraag gesteld. Zonder enig resul-taat. We wandelden tot aan het amfitheater in de buurt en werden weer van Pontius naar Pilatus gestuurd. Er was een affiche met alle optredens tot en met 28 september, verder niets, alles gesloten. Ik was ontgoocheld, maar nog wel hoopvol: het optreden was immers pas over twee weken.

We bezochten een eiland en beleefden er goddelijke momenten, maar toch, Nana bleef maar in mijn hoofd spelen en zingen. Ik wilde nog maar één ding tijdens de vakantie en had er dan ook alles voor over.

Intussen was het maandag 29 september, de dag van het optreden van Nana. Voor ons vertrek stelde Noël de vraag in een buurtwinkel. De kruidenier vertelt ons dat de kaarten aan het amfitheater worden verkocht, doch dat de loketten om 15 u onherroepelijk dichtgaan. We lieten alles vallen en reden richting Athene. De kassa was nog open, doch alle kaarten waren reeds de deur uit sinds vorige week. Weeral die ontgoocheling. Noël stelt voor de dag door te brengen in Athene en het ’s avonds nogmaals te proberen. Eerst een hapje eten, leek ons een goed idee. Doch de maaltijd viel tegen in elk opzicht: ze serveerden niet wat we hadden besteld en wat ze ons brachten had geen smaak. Andermaal pech. En de stemming beneden het vriespunt, alhoewel het die dag mooi weer was. Gelukkig maar, want ik had mijn trui niet meegenomen. We kuierden van bankje tot bankje. Het naderde acht uur ’s avonds.

Rond de klok van acht stonden we aan het amfitheater. Piekfijn uitgedoste heren en dames stroomden toe. Nog maar eens geprobeerd aan de kassa, maar – wat dachten jullie anders – geen kaartjes. Ik kreeg er zowaar de tranen van in mijn ogen. Ik werd een beetje wanhopig, maar Noël troostte me en raadde me aan niet op te geven, want je weet maar nooit. Ik ging zitten in m’n eentje op een marmeren steen. Ik gaf ons nog een kans van 1 tegen 1000. Af en toe loerde ik richting Noël, want hij vroeg maar door, bijna aan alwie passeerde en in z’n nabijheid kwam. Hij sprak iedereen aan met zijn mooiste glimlach, doch elkeen schudde "neen". En toen ging ik naar hem toe en bekende dat het me allemaal te veel werd en het niet langer kon uithouden, zo zenuwachtig was ik. Ik wilde weg, maar Noël hield het been stijf en wou niet wijken van zijn plaats en wou evenmin zijn pogingen staken. Een dame kwam naast me zitten, met in de hand drie kaarten. Ik werd spinnijdig en jaloers. Ik keek heel triest, met mijn hoofd in mijn handen. Om de tijd te verdrijven sprak ik haar aan. Met moeite prevelde ik "we don’t have tickets". Ze zei me te wachten tot iedereen binnen was en dan een nieuwe gok te wagen. Deze dame leek me interessant. Ik vroeg haar of zij Frans sprak. Ze begreep die taal van Molière, maar kon ze niet spreken. Ik deed toch maar mijn verhaal in het Frans: ik vertelde haar hoe moeilijk het was om kaartjes voor het optreden te bemachtigen. En toen, toen verzocht ze mij met haar mee te komen, zij zou het wel uitleggen. Noël vervoegde het gezelschap en zei dat we slechts één betrachting hadden om het optreden mee te maken tegen om het even welke prijs. De loketdame stelde voor te bemiddelen bij een bodyguard, die aan de ingang had post gevat. De dame, die ik net had ontmoet, zette de eerste stappen naar de lijfwacht van Nana. De dame kwam ons halen en liet ons over aan deze stoere boy, die ons op het juiste tijdstip zou binnenlaten. Ik bedankte de lieve dame op de meest hartelijke manier. Plots zei hij in het Engels "please, come in". Ik kon mijn eigen ogen niet geloven. Ik zweefde toen ik de trappen afging. Het wonder was geschied. We hadden ons doel bereikt en waren gelukkiger dan ooit. Noël hielp een oud vrouwtje de trappen af. Ook hij was in de wolken. We namen onze plaatsen in en de vriendelijke dame, die de aanzet tot het realiseren van het wonder had gegeven, kwam langs met haar familie. Ik bedankte haar nogmaals. Ik nam haar bij de arm en raakte eventjes de kant van haar blouse aan. Ze was letterlijk en figuurlijk een chique dame. Ik zei dat we meer dan blij waren. Ze zei enkel: "Dat is nu gewoon Griekse gastvrijheid. You are welcome." Ze verdween achteraf voor altijd uit ons gezicht.

Het optreden was fantastisch. Nana met haar kristalheldere stem, een mooi decor, de belichting, het optreden in openlucht en warm, een prachtig orkest en een "special guest". Het leek van het goede te veel. Als smaakmaker wat klassieke muziek, daarna wat jazzy repertoire en tenslotte filmmuziek. Dat was haar programma voor de avond. Het hoogtepunt was toen ze met de "special guest", John Mac Dermott samen het "Panis Angelicus" zong, waarlijk een stukje hemel op aarde. We kregen koude rillingen en plengden een traan. Meermaals zong ze zonder micro, dan galmde het lied door het hele theater. De avond eindigde met Griekse liederen. Sfeervol en de toeschouwers zongen mee. Al onze inspanningen bleken niet vruchteloos, maar die vriendelijke dame die ik ontmoette spande de kroon als reddende engel. Wat is de clou van dit verhaal? 5000 mensen betaalden voor een kaartje tussen de € 30 en € 90. En wij, we konden gratis genieten van al dat moois.

Nicole

In dit Olympisch Jaar 2004 brengen we in ons magazine

telkens een rubriek over de Spelen, vroeger en heden.

Oorspronkelijk zijn de Spelen één loopwedstrijd, de stadionloop, als onderdeel van een eredienst in Olympia. De afstand van de stadionloop bedroeg één "stadie" of de goddelijke voet van Herakles, wat thans overeenkomt met 192,24 meter of zeshonderd maal schoenmaat 48. Bij de start plaatsten de deelnemers hun voeten in een "voetafdruk" die in een langwerpige marmeren steen waren gebeiteld. De stadionloop was een spurt in rechte lijn. Dunne houten latten aan touwtjes hingen aan de startlijn om een valse start te vermijden, wat niet altijd lukte. Het blazen op een hoorn gold als vertreksein en gelijktijdig werden de houten latten weggetrokken. Een valse start werd bestraft met de roede.

Tijdens de veertiende Spelen in 724 vóór onze tijdrekening werd voor het eerst een "diaulos" gelopen: de afstand ervan was het dubbele van de stadionloop, te vergelijken met de huidige 400 meter-wedstrijd. Vier jaar later volgde de "dolichos", een lange-afstandsloop over 24 lengten van het stadion of ongeveer 4.800 meter.

De meest opvallende gebeurtenis van de vijftiende Olympiade was dat de atleten naakt liepen. Hiervoor doen verschillende verklaringen de ronde. Volgens een eerste versie verloor Akanthos als gevolg van zijn inspanningen tijdens de "dolichos" zijn lendendoek verloor aan het begin van de wedstrijd en liep verder naakt uit schrik de wedstrijd te verliezen. Een tweede versie luidt dat Orsippos ondervond dat beter was naakt te lopen in de loodzware zon. De derde versie tenslotte verhaalt over een atleet die zijn lendendoek verloor, erover struikelde en hierbij dodelijk ten val kwam. De naaktheid van de atleten was aanleiding om van toen af de toegang tot het stadion te weigeren aan gehuwde vrouwen, omdat werd gevreesd dat ze weinig stichtende vergelijkingen tussen hun wedijverende echtgenoten zouden maken; ongehuwde vrouwen mochten wel binnen. Overtreedsters werden ter dood veroordeeld. In de hele geschiedenis van de Antieke Spelen is maar één geval bekend van een vrouw die dit wrede verbod had overtreden en toch genade kreeg. Een zekere Kallipateira had zich als trainer vermomd om haar zoon aan het werk te kunnen zien. Ze werd ontmaskerd toen ze haar zoon na zijn zege publiekelijk omhelsde. Ze kreeg evenwel genade omdat ze deel uitmaakte van een familie van bekende sportbeoefenaars; haar vader en haar broers waren eveneens Olympisch kampioen en genoten de status van held. Sindsdien moesten ook de trainers naakt aantreden.

De pentatlon of vijfkamp werd in 708 vóór Christus geïntroduceerd. Deze omvatte hardlopen, verspringen, speerwerpen, discuswerpen en worstelen. De winnaar was diegene die drie disciplines won. Werd deze voorwaarde niet gehaald, dan besliste een jury over wie de zege behaalde; de overwinning in het onderdeel "worstelen" was bepalend.

Het succes van de Spelen groeide met de jaren. Geregeld werden nieuwe disciplines aan het programma toegevoegd. In 708 vóór Christus werd het worstelen, dat een onderdeel was van de pentatlon, ook een individueel nummer. In 688 vóór Christus kwam het vuistvechten, een voorloper van het boksen, erbij en in 680 vóór Christus het wagenrennen. Het pankration, een soort catch waarbij alles was toegelaten behalve bijten, ogen uitsteken en vingers breken, werd in 648 vóór Christus een olympische discipline en in 632 vóór Christus werden de eerste wedstrijden voor knapen op het programma van de Spelen ingeschreven.

Overzicht van de wijzigingen tussen 776 en 408 vóór Christus:

776 v. C. - 1e Olympiade - stadionloop

724 v. C. - 14de Olympiade - diaulos (dubbele stadionloop)

720 v. C. - 15de Olympiade - dilichos (lange-afstandsloop)

708 v. C. - 18de Olympiade - pentathlon en worstelen

688 v. C. - 23ste Olympiade - vuistvechten (boksen)

680 v. C. - 25ste Olympiade - wagenrennen met vierpaardengespan

648 v. C. - 33ste Olympiade - paarderennen en pankration (soort catch)

520 v. C. - 65ste Olympiade - race in wapenuitrusting

408 v. C. - 93ste Olympiade - wagenrennen met tweepaardengespan

De oorsprong van de Olympische Spelen gaat terug tot in de oudheid. Volgens de overlevering werden ze voor het eerst in 776 vóór Christus gehouden, maar algemeen stelt men dat nog vroeger gelijkaardige sportwedstrijden doorgingen.

Volgens de mythologie lag Pelops, de zoon van Tantalos, aan de basis van de eerste Spelen die in Olympia werden gehouden. Tantalos was een wrede vader, die - om de Goden gunstig te stemmen - niet aarzelde zijn kind in mootjes te hakken en te offeren aan Zeus en andere Goden. Zeus was dermate verbolgen dat hij de hemel dooreenschudde en Pelops lieuw leven inblies door zijn lichaamsdelen in elkaar te doen passen.

Pelops erfde de troon van zijn vader Tantalos, die voor zijn weerzinwekkende daad in de onderwereld een zware straf moest uitzitten, en werd nu koning van Frygië. Op zoek naar een vrouw kwam hij in Elis, waar koning Oinomaos zijn dochter Hippodameia wou uithuwelijken aan wie hem in het wagenrennen kon verslaan. Elke huwelijkskandidaat werd door Oinomaos gedood met een koperen lans die hij van de krijgsgod Ares als geschenk had gekregen. Hij reageerde op die manier omdat het orakel hem had toegefluisterd dat zijn schoonzoon hem zou vermoorden.

Twaalf dapperen waren hem voorgegaan, doch hun hoofden waren aan de paleispoort genageld. Pelops bedacht echter een list. Hij benaderde Myrtillos, de wagenknecht van Oinomaos, en beloofde de helft van het koninkrijk en de eerste huwelijksnacht met Hippodameia in ruil voor zijn medewerking. De wagenknecht ging akkoord en verving de aspennen van de wagen van de koning door wassen staafjes die in de loop van de wedstrijd zouden smelten. Zo geschiedde toen de twee tegenstanders de landengte van Korinthe inreden. Eén van de wielen van de wagen van Oinomaos raakte los en vloog van zijn as. De koning kwam om het leven. Pelops huwde Hippodameia, besteeg de troon van Oinomaos en werd de nieuwe heerser over het grondgebied van zijn verslagen schoonvader. Myrtillos, de enige getuige van zijn misdadige list, kreeg niet de beloofde beloning. Hij werd tijdens een tocht in zee geworpen en verdronk. Na enkele jaren kreeg Pelops last van een knagend schuldgevoel en richtte ter ere van Hermes, de vader van Myrtillos, een tempel op. Pelops breidde ook zijn rijk uit tot in Olympia en liet er - om de Goden gunstig te stemmen - spelen doorgaan, die volgens de legende van een ongekende pracht waren. Het stadion, waarvan de ruïnes overblijven, dateert uit de vijfde eeuw vóór Christus. Grieken beschouwden hun Goden en helden niet als wezens zonder zwakheden: ze schonken Pelops vergiffenis voor zijn misdaad en noemden het zuidelijk deel van Griekenland naar hem: de Peloponnisos.

Ook na zijn dood werd hij vereerd en wagenrennen werden georganiseerd rondom zijn graf.

De oorsprong van de Olympische Spelen ligt tussen mythe en werkelijkheid. Alle Griekse schrijvers vinden er een verklaring voor. Pindarus beweert dat Herakles, de zoon van Zeus, ter ere van zijn vader de Spelen organiseerde. Paionaios beweert dat rond het graf van Kronos in Olympia een wedstrijd tussen Epinedes, Jasios, Idas en hemzelf werd gehouden. Anderen zinspelen op een loopwedstrijd tussen Apollo en Hermes, die door eerstgenoemde werd gewonnen, aan de basis lag. Zekerheid omtrent de oorsprong van de Olympische Spelen bestaat er in geen geval.

Homeros, die vermoedelijk in de negende eeuw vóór Christus leefde, beschrijft op een aangrijpende wijze in de Ilias de wedstrijden die Achilles aan de voet van de muren van Troje ter ere van zijn gesneuvelde vriend Patroklos liet doorgaan. Wagenrennen, vuistvechten, worstelen, hardlopen, discus- en speerwerpen stonden op het programma. Niet toevallig heel wat disciplines van de huidige Olympiade.

Ondanks alle goede bedoelingen van het Olympisch Manifest heeft het politiek klimaat ook invloed op de Olympische Spelen. De antieke Spelen zijn zelfs ontstaan als gevolg van een politieke beslissing. Koning Ifitos van Elis wou zijn rijk sparen van de oorlogsgruwel en ging daartoe het orakel van Delfi raadplegen. Het droeg hem op om de vier jaar Spelen te organiseren en de godsvrede af te kondigen. Ook Pierre de Coubertin, vader van de moderne Olympische Spelen, moest rekening houden met het politiek klimaat anno 1896 en de Frans-Duitse tegenstellingen overwinnen. Sindsdien zijn er talrijke voorbeelden van de inmenging van politiek in de sport en van de relatie van de politiek en de Olympische Spelen.

1896 Athene: Ongewild hebben deze eerste moderne Spelen het Grieks nationalisme een dienst bewezen want Griekenland werd herhaaldelijk door vreemde mogendheden gedomineerd. Bepaalde kanselarijen gingen zo ver te beweren dat de Olympische Spelen hebben bijgedragen tot het uitbreken van de Grieks-Turkse oorlog ter bevrijding van het Kreta (in 1907).

1908 Londen: Het Rusland van de tsaren verzet tegen de deelneming van Finland, op dat moment nog een hertogdom in het keizerrijk. Een jaar voor de Spelen had het IOC de knoop doorgehakt met betrekking tot de Britse kroonkolonies Australië, Canada, Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika, die nog vóór hun onafhankelijkheid werden erkend.

1912 Stockholm: Nieuwe problemen rezen met landen die nog niet officieel als staat waren erkend. Dat was onderandere het geval met Finland, Hongarijë en Bohemen (dat Tsjechoslovakije) zou worden. Het IOC aanvaardde die landen met de verklaring dat de sportieve aardrijkskunde niet overeenstemde met de politieke geografie.

1916 Berlijn: De Olympische Spelen gaan niet door want de Eerste Wereldoorlog is aan de gang.

1920 Antwerpen: De verliezers in de oorloag, Duitsland, Oostenrijk, Hongarijë en Turkijë, worden niet uitgenodigd. Andere landen vinden de wederopbouw dan weer belangrijker en nemen niet deel.

1924 Parijs: Duitsland wordt andermaal niet uitgenodigd.

1936 Berlijn: Hitler misbruikt de Spelen voor zijn propaganda. De zwarte atleet Jesse Owens wint vier keer goud, doch de dictator weigert hem de hand te schudden.

1948 Londen: De stad is nog niet hersteld van alle oorlogsschade. Een luchtmachtkazerne doet dienst als Olympisch dorp, waar Duitsers en Japanners nemen niet deel. De Sovjetunie is nog niet opgenomen in de Olympische beweging.

1956 Melbourne: Een aantal landen blijft weg, deels uit protest tegen de Russische inval in Hongarijë, deels door de Suezcrisis. China is ook afwezig omdat het IOC Formosa en Taiwan laat deelnemen; pas na bijna een kwarteeuw worden die plooien gladgestreken.

1964 Tokyo: Zuid-Afrika wordt door het IOC geweerd omwille van haar apartheidspolitiek en zal zijn wederoptreden pas in 1992 in Barcelona mogen beleven.

1968 Mexico City: Tien dagen voor de aanvang van de Spelen vermoordt de politie tientallen protesterende studenten op het "Plein van de Drie Culturen". Amerikaanse zwarte atleten grijpen de huldiging op het erepodium vestigen de aandacht op het rassenprobleem.

1972 München: De eerste moorden die de Olympische Spelen rechtstreeks treffen. Palestijnse terroristen ontvoeren elf Israëlische atleten. Twee worden vermoord. Tijdens een politieaanval op het vliegveld sterven de negen andere atleten en vijf ontvoerders. Voorzitter Brundage van het IOC zegt dat de Spelen moeten doorgaan. Eerder was Rhodesië omwille van haar apartheidspolitiek.

1976 Montreal: De Afrikaanse landen organiseren een boycot van de Spelen; ze verlieten een dag voor de openingsceremonie Canada omdat Nieuw-Zeeland aan de Spelen deelnam. Dit land was de tegenstander van Zuid-Afrika waar de apartheids-politiek blijft heersen) in een rugby-wedstrijd.

1980 Moskou: 65 landen boycotten, onder aanvoering van de Verenigde Staten, de Spelen als protest tegen de inval van de Sovjet-Unie in Afghanistan.

1984 Los Angeles: De Sovjetunie en dertien bondgenoten blijven thuis, uit wraak voor de boycot van de vorige Spelen.

1988 Seoul: Boycot door Cuba, dat solidair is met Noord-Korea, de vijand van het organiserende land Zuid-Korea.

1996 Atlanta :Bom in Centennial Park. Balans: twee doden en tientallen gewonden.

een eiland met schitterende stranden, kleine baaien, indrukwekkende natuur...

...voldoet aan de meest uiteenlopende verwachtingen

Heeft u er ook al eens over nagedacht hoe de Spelen vroeger verliepen? In onderstaande boeiende rubriek kan u nagaan hoe er het in de beginne (A) aan toe ging en hoe het thans (M) gaat. (bron: www.cmo.nl/pe/pe9/pe-90.html)

(A) De eerste Olympische Spelen zijn in 776 vóór Chistus gehouden in Olympia. Ter onderscheid van de huidige Olympische Spelen worden deze spelen nu de Antieke Spelen of Oude Spelen genoemd. De Spelen werden om de vier jaar altijd in Olympia gehouden als onderdeel van een religieus festival ter ere van de oppergod Zeus, vader van de Griekse Goden.

(M) De Moderne Spelen zijn voor het eerst in 1896 gehouden op initiatief van Baron Pierre de Coubertin. De Zomerspelen worden iedere vier jaar in een andere stad gehouden. Deze stad wordt gekozen door het International Olympisch Comité.

(A) De juryleden worden Hellanodicae genoemd. Zij zijn rijke mannen die de gemeenschap met hun geld steunen. Zij beslissen over de exacte data van de Spelen en organiseren trainingen en faciliteiten voor de atleten. Bezoekers van de Spelen offeren giften in de tempels.

(M) De stad waar de Spelen worden gehouden, is verantwoordelijk voor de organisatie van de Spelen. De stad moet flink investeren in alle faciliteiten die nodig zijn. De kosten van de Spelen in 2000 bedroegen zo'n 2 miljard euro. Dit bedrag wordt waarshijnlijk terugverdiend met de verkoop van de televisierechten, verkoop van toegangskaartjes en met sponsorafspraken.

(A) Alleen mannen mogen meedoen. Vrouwen die toch proberen mee te doen of als toeschouwer aanwezig te zijn, worden zwaar gestraft (tot de doodstraf aan toe). Vrouwen organiseerden daarom hun eigen Spelen (met hardloopwedstrijden) ter ere van de godin Hera. Ongetrouwde meisjes mogen wel kijken naar de Olympische Spelen, maar niet deelnemen.

(M) In de Spelen van 2000 zijn er 168 evenementen voor mannen, 120 evenementen voor vrouwen en 12 gemengde evenementen.

(A) Deelnemers komen uit de hele Griekse wereld, van Iberië in Spanje tot aan de kusten van de Zwarte Zee. De toeschouwers stromen toe van alle kanten.

(M) Naar schatting komen er bijna 2 miljoen buitenlandse bezoekers van over de ganse wereld.

(A) De Grieken spreken onderling af de gevechten in hun landen te stoppen voor, tijdens en na de Spelen, zodat deelnemers en bezoekers veilig kunnen reizen. Deze periode wordt de Heilige Wapenstilstand genoemd.

(M) De Verenigde Naties en het Internationale Olympische Comité proberen met ingang van de Spelen dezelfde 'Heilige Wapenstilstand' te bewerkstelligen.

(A) De atleten beoefenen hun sport naakt. De wedstrijden zijn vooral bij de gevechtssporten soms zo gevaarlijk dat er doden bij vallen.

(M) De atleten beoefenen hun sport in een speciale sporttenue, steeds meer gericht op een verbetering van de prestaties. Zo zijn er speciale aërodynamische zwempakken, waarmee de zwemmers beter door het water zouden glijden en daardoor sneller zouden zijn. Veiligheid staat bij de Spelen voorop. Tijdens de wedstrijden vallen er geen doden.

(A) Atleten trainen hard in de laatste 10 maanden voor de Spelen. Ze zijn bekend met spierversterkende middelen, stimulerende kruiden en energierijke diëten. Sommigen eten testikels van dieren voor een grotere hoeveelheid testeron wat het uithoudingsvermogen versterkt.

(M) Atleten op de Moderne Spelen letten goed op hun dieet, huren fysio-therapeuten en trainers in en nemen middelen in om hun prestatievermogen te vergroten. Bepaalde drugs, zoals anabole stereoïden, zijn verboden. Atleten die verboden middelen innemen of inspuiten worden streng gestraft. Er zijn veel tests ontwikkeld om deze verboden middelen op te sporen.

(A) De kampioenen worden geëerd met standbeelden, liederen en ze krijgen een kroon van olijftakken. De winnaars krijgen thuis verder een triomftocht in een strijdwagen aangeboden, hoeven niet langer belastingen te betalen, mogen voor niets in een groot huis gaan wonen, krijgen een pensioen en mogen in theaters op de voorste rij gaan zitten.

(M) Olympische kampioenen krijgen een gouden medaille. Ook de nummers twee (zilver) en drie (brons) krijgen een medaille. Kampioenen krijgen veel aandacht van de media en kunnen na de Spelen flink geld verdienen met banen die hen worden aangeboden, onder andere in reclamespots en door sponsoring.

Als toemaatje geven we hierna nog een selectie van krantenartikels in verband met de Spelen van 2004 want alle kranten schrijven dagelijks over dé Spelen van het jaar. Ze hebben het vooral over veiligheid, die na de aanslagen in Madrid in nog hogere versnelling komt en fors duurder wordt (kosten zouden nu al zeker oplopen tot 800 miljoen dollar, driemaal meer dan bij de vorige Spelen in Sydney...) en de vraag of de Olympische infrastructuur wel dan niet tijdig klaar zal zijn.

Volgens aannemers die de werf leiden, zouden de renovatiewerken aan het Olympisch stadion nog vóór de Belgische nationale feestdag afgerond zijn. Ook het dak uit glas en ijzer, één van de grootste bekommernissen van het Internationaal Olympisch Comité. Het dak zal bovendien geleverd worden met de nodige verlichting, zodat niemand er nadien nog op moet klimmen. Het dak van het Olympisch zwembad is een ander paar mouwen: de bouw ervan werd opgeschort omdat de aannemer het huzarenstukje technisch niet kon verwezenlijken en een andere aannemer moest gevonden worden...

Na de aanslagen in Madrid deed de Griekse regering op 14 maart een oproep tot de Navo om hen te helpen de Spelen te beschermen. In de formele vraag is sprake van vliegtuigen en patrouilleboten om de kusten en het luchtruim te bewaken tegen nucleaire, biologische en chemische aanvallen.

Actrice Angelina Jolie heeft de uitnodiging aanvaard om de Olympische toorts te dragen in Athene. Ze voelt zich vereerd om een van de laatste stukjes van de estafetteloop over vijf continenten voor haar rekening te mogen nemen. Jolie zal met de toorts enkele honderden meters afleggen op donderdag 12 augustus, één dag voor de plechtige openingsceremonie in het Olympisch Stadion van Athene. Met haar deelname wil de goodwill ambassadrice van UNHCR, de VN-comissie voor de vluchtelingen, haar actieve steun betuigen voor de sport en de wereldvrede.

Belgisch gras in Athene. Het Dendermondse bedrijf Desso DLW Sports System verzorgt de grasmat van het voetbalveld van het Panthessaliko Stadion in het Griekse Volos. In het stadion worden acht voetbalwedstrijden van de Olympische Zomerspelen georganiseerd. Volgens het bedrijf uit Dendermonde koos de Griekse organisatie voor haar vanwege haar versterkt natuurgrassysteem DD GrassMaster. Machines injecteren twintig miljoen kunstgrasvezels twintig centimeter diep in een natuurgrasmat, waardoor het veld ook goed blijft bij intensief bespelen. In de loop van april werd het gras "gezaaid".

Niet iedere Griek is ermee opgetogen dat de Spelen in Athene worden gehouden. Zowat 500 mensen marcheerden op 25 februari voor de derde keer door de straten van Athene in een protest tegen de beslissing de Spelen in Athene te laten doorgaan. De ordediensten kregen stenen en verf te inkasseren.

Codenaam Hercules' schild. Dat was op 9 maart het sein voor een voor een grootscheepse veiligheidsoefening waaraan 1.500 Grieken en 400 VS-soldaten deelnamen om de acuraatheid van de diensten na te gaan en ging door in Athene, het antieke Olumpia en vier andere steden waar sportevenementen zullen plaats hebben. Volgens de nieuwe Eerste Minister Karamanlis zullen het de beste en veiligste Spelen worden. Verscheidene scenarios werden getest, zefs "vuile bomaanslagen". Tijdens de Spelen zullen naast 40.000 man politie en 10.000 soldaten, tal van microfoons en camera's de straten in de gaten houden

Vooraanstaande musea uit 18 landen, inbegrepen het British Museum, zullen samen 235 bijdrage leveren en ssculpturen en andere stukken uitlenen voor de tentoonstelling Agon in het Atheens Nationaal Archeologisch Museum tijdens de Spelen.

Aartsbisschop Ckristodoulos (foto), hoofd van de Griekse Orthodoxe Kerk, heeft ondertussen zijn Tien Olympische Geboden uitgevaardigd. Zo roept hij in zijn 10-punten brief op dat al de Atheense Kerken in de maand augustus zouden openblijven en beveelt hij ook aan dat de kerken voldoende brochures in voorraad moeten hebben voor de vele duizenden toeristen die in Athene zullen aankomen. "Athene zal in het spotlicht staan. Toeristen respecteren tradities van andere volkeren en ze zullen ongetwijfeld ook ge-interesseerd zijn in de Grieks-Or-thodoxe geschiedenis en wij moeten gereed staan om hen aan te bieden wat ze willen" verklaarde Vader Epifanios Economou. Augustus is traditioneel de zomerexodus voor Atheners en vele kerken sluiten dan hun deuren in de snikhete maand. Dit jaar kunnen de Atheense priesters in augustus geen vakantie krijgen en worden ze gevraagd de openingsuren te verlengen en hun voorraden vertaalde Grieks Orthodoxe boeken en CD's met Byzantijnse muziek te vergroten.

En ook nog wat andere kranteknipsels met nieuws uit Griekenland...

In de nacht van 3 op 4 maart woedde een hevige brand in een meer dan achthonderd jaa oud Servich-Orthodox klooster op de Athosberg in Noord-Griekenland. Nadat het dak vuur vatte, probeerden monniken zelf de vlammen te blussen, maar ze konden niet beletten dat de gastenkamers en kapellen met muurschilderingen werden vernietigd. Pas op 5 maart slaagde de brandweer erin het vuur te blussen en konden de vijfentwintig inwonende monniken terugkeren om de aangerichte schade op te meten. Het Hilandarionklooster werd in 1188 gebouwd en staat sinds 1988 op de werelderfgoedlijst van de UNESCO, net als de Athosberg.

Op 14 maart werd een kleine bom gevonden voor het kantoor van een Amerikaanse bank in Athene. De politie die via een anoniem telefoontje was ingelicht, kon de bom onschadelijk maken. Volgens de politie was de bom het werk van een van de anarchistische groeperingen die ook al in het verleden diplomatieke voertuigen als doelwit hadden. Enkele dagen eerder op 11 maart, werd onder een goederentrein die propaan zou laden in Thessaloniki, ook al een bom en een elektronische ontsteker gevonden. De ledige trein die uit Bulgarije kwam, werd na een tip in het station Strymonas door de Griekse autoriteiten tot staan gebracht en onderzocht. Door de amateuristische verbinding van de ontsteker met de explosieven kon de bom niet ontploffen. De politie kon een Bulgaar arresteren en denk dat de Bulgaarse maffia achter deze actie zit.

Op 17 maart omstreeks 7u21 in de morgen beefde de aarde gedurende ongeveer 30 seconden op zo'n 40 kilometer ten zuiden van Kreta. De beving die een kracht had van 6.3 op de schaal van Richter veroorzaakte geen schade en niemand geraakte gewond. Eerder, op 28 februari om 2u35 's nachts, had de aarde al met een kracht van 5.6 op de schaal van Richter gebeeft nabij Kalamata; toen viel daar wel schade te noteren aan gebouwen.

Terwijl het hier in België op 12 februari een lekker zonnig en relatief warm winterweertje was, ging Athene gebukt onder buitengewoon guur winterweer. Hevige sneeuwval (meer dan 50 centimeter) hield alle vliegtuigen aan de grond; de haven van Piraeus en de snelwegen werden afgesloten voor alle verkeer en duizenden reizigers stranden aan de bushaltes. Gemiddeld om de twee jaar heeft de hoofdstad af te rekenen met sneeuwval, maar was deze keer veel heviger dan gewoonlijk. De landbouwgewassen in Centraal- en Zuid-Griekenland leden veel schade die volgens insiders zou oplopen tot 150 à 200 miljoen euro. Maar liefst 50.000 ton aardappelen gingen verloren in Zuid-Griekenland, evenals een niet vermeld aantal ton appelsienen en bloemkool in Centraal-Griekenland. Volgens de weerkundige diensten daalde het kwik op sommige plaatsen tot 18 onder nul. Voor de kust van Kreta moesten Turkse zeelieden hun cargo aan de ruwe zee prijsgeven nadat ze als gevolg van slechte zichtbaarheid en metershoge golven in moeilijkheden geraakten en hun schip begon te zinken.

De Griekse kustwacht heeft daags voor pasen 28 vluchtelingen van een rotseilandje bij Kreta gehaald. Mensensmokkelaars lieten de mannen, naar eigen zeggen Palestijnen, achter op Koufonissi in de Egeïsche Zee. Tien dagen eerder werden ook al honderd Palestijnse vluchtelingen aangetroffen op het eiland Kythira in het zuiden van de Egeïsche Zee. Griekenland heeft in de aanloop van de Olympische Speeln de grenskontroles opgedreven.

Leuker was het volgende nieuws over Athina: Het rijkste meisje ter wereld heeft een huis gekocht in de rijkste gemeente van ons land. Athina Roussel, de 19-jarige kleindochter en enige erfgename van de Griekse reder Aristoteles Onassis, liet onlangs een nieuwe afrastering zetten rond een villa in Lasne in Waals-Brabant. Het optrekje is riant maar vrij bescheiden in vergelijking met sommige kasten van huizen verderop in de straat. De directe buren gaven hun commentaar toen het nieuws hen ter ore kwam. "Nu begrijpen we waarom er plotseling zulke hoge hekken rond het huis geplaatst worden", lachten ze. Bij de bakker en de slager in Lasne is Athina nog niet geweest. En ook de mensen die naast en tegenover haar villa wonen in de Rue du Culot, hebben het dikste meisje, van de wereld - zoals de tiener al jaren wordt genoemd - nog niet gezien. "Ik wist van niets", zegt Claude Gompel (80), al 41 jaar inwoner van Lasne en straks de overbuur van Athina Roussel. "De vorige bewoner was een Ier, hij was directeur bij koeriersbedrijf DHL Maar dat de kleindochter van Onassis het huis gekocht heeft, is nieuw voor mij." Gompel wil net als alle andere buren discreet blijven. "Het is hier een rustige straat en dat moet zo blijven", zegt hij. "Ik ga dat meisje dan ook niet lastigvallen. Al kan ik haar wel vertellen dat ik ooit naast haar moeder op de Concorde naar New York heb gezeten. Misschien dat ik met dat verhaal het ijs kan breken." "Ik denk dat je eerst door een cordon van veiligheidsagenten moet eer je haar kunt spreken", zegt Veronique Bodart, die de linkerbuur wordt van Athina. "Sinds haar achttiende verjaardag is ze door de erfenis van haar opa enkele fortuinen waard. Zulke mensen hebben altijd bodyguards rond zich die hen afschermen van de rest van de wereld." Veronique heeft gelijk. Op 29 januari vorig jaar werd Athina 18 en kreeg ze 1,6 miljard euro als voorschot op de onmetelijke erfenis van haar opa die ze pas op haar 21ste volledig in handen krijgt. Dan wordt ze ook de eigenares van luxueuze villa's in Zwitserland, New York, Londen en Parijs. Dat Athina nu een huis koopt in Waals-Brabant, mag volgens sommigen niet verwonderen. Paardenliefhebster Athina heeft al een tijdje een relatie met de dertigjarige Braziliaanse topruiter Alvaro de Miranda Neto die zelf in een Waals-Brabantse manege in Ligny traint. Volgens zijn ex-vrouw is hij 'een geldwoIf die enkel uit is op Athina's fortuin'. Dat Lasne de rijkste gemeente van Belgie is, heeft de keuze van steenrijke Athina misschien ook beïnvloed. "Het is nochtans ooit anders geweest", herinnert Claude Gompel zich. "Toen ik hier ruim 40 jaar geleden kwam wonen, zagje alleen landbouwers. Nu staat het vol villa's." En daar komen blijkbaar bekende namen op af. "De oma van prinses Claire woont in het begin van de straat", zegt Veronique Bodart nog. "En de Franse actrice Emanuelle Beart heeft even verderop een huis gekocht. Ik vind het allemaal prima dat er zulke rijke mensen naast me wonen. Als er dieven op pad zijn, zullen ze misschien eerst bij hen gaan kijken omdat daar meer te rapen valt."

U weet het ondertussen ook dat 7 maart laatstleden Kostas Karamanlis (foto rechts), neef van de vroegere conservatieve Eerste Minister Konstantine Karamanlis (foto links) die Griekenland in 1974 van het militaire dictatoriaat verloste, de fakkel overnam van Simitis. Kostas Karamanlis is de eerste Griekse leider die geboren is na de Tweede Wereldoorlog en de bittere Burgeroorlog van 1946 - 1949 tussen communisten en conservatieven. Maar wie is nu precies Kostas.

Geboren in september 1956.

Graduaat aan de Athens University Law School (1979), en economische studies aan het Deree College (1980).

Ontvangt zijn Masters degree in politieke wetenschappen en economie en zijn Ph.D. in diplomatieke geschiedenis aan de Fletcher School of Law and Diplomacy van de Tufts University in Boston (1980 - 1984).

Dienst in de Griekse Marine (1977 - 1979).

Practiseert rechten (1984 - 1989) en onderricht politieke wetenschappen, diplomatieke geschiedenis en grondwettelijk recht aan het Deree College (1983 - 1985).

Lid van de jongeren organisatie van de Nea Demokratia (ONNED) en Nea Demokratia (1974 - 1979).

Voorzitter van KIPAEA (beweging voor de promotie van ontwapening, vrede en veiligheid in Europa) en het Hellenic Centre for the Promotion of the European Union (1992).

Verkozen als lid van het Parlement in het Thessaloniki distrikt in juni 1989, april 1990, oktober 1993, september 1996 en april 2000.

Voorzitter van Nea Demokratia sinds maart 1997.

Vice-President van de European People's Party sinds februari 1999.

Vice-President van de International Democrat Union (2002).

Voorzitter van het European Democrat Union Party Leaders Conference (2003).

Auteur van de boeken "Eleftherios Venizelos and Greek Foreign Relations 1928-1932" (1986), en "Spirit and Era of Gorbachev" (1987).

Spreekt vlot Engels, Frans en Duits.

Gehuwd met Natasha Pazaitis sinds juli 1998 en vader van twee.

Stemmen is verplichtend voor Grieken tussen 18 en 70 jaar. Dit jaar waren er 9,79 miljoen geregistreerde stemmers op een bevolking van 10,96 miljoen. Bij de vorige stemming in april 2000 wonnen de Socialisten met procent, Nea Democratia met 42,73 procent, de communisten met 5,53 procent en de linkse coalitie 3,20 procent.

Zaterdag 28 juni 2003.

De caravan is geladen en samen met mijn vrouw Chris rijden we richting Venetië. Daar staat de ferry naar Igoumenitsa op ons te wachten. Daar de Nederlanders en de Duitsers zo vriendelijk zijn om met hun vakantie even te wachten gaat het rijden rustig en is er tijd zat. Tussenstops zijn voorzien in Duitsland, Oostenrijk en Italië. Heel wat van onze caravankennissen gaan over Zwitserland en rijden die afstand in één keer, met een ruststop van enkele uurtjes op een parking. Zelf vinden we dit niet zo veilig, maar voor wie minder tijd heeft is het een keuze tussen of langer tijd doorbrengen in Griekenland of langer onder weg. Het is nog namiddag en onder een aangenaam zonnetje stoppen wij voor de eerste nacht. De teller staat al op 550 kilometer. De camping Kraichgau Wackerhof is een rustige camping, op 10 minuutjes rijden vanaf afrit 14 Kronau, op de autobaan richting Karlsruhe. Naar het aantal fietsers te zien is de streek gekend bij de wielertoeristen. De campinguitbater helpt ons aan een plekje om te overnachten. We kunnen buiten nog genieten van het mooie weer, drinken een welverdiend koel pintje en zetten de barbecue klaar. Op reis is genieten de boodschap.

De volgende morgen is 350 kilometer rijden al genoeg om kort na de middag bij vrienden in Swarzach Oostenrijk aan te komen. Zij verwelkomen ons voor de zoveelste keer met een plaatsje voor de caravan in hun tuin. 's Avonds maakt Birgitte, onze gastvrouw, een traditionele Kasespitzle klaar. Tijd om onze vriend-schapsbanden aan te halen. Ze beloven een tegenbezoek te brengen bij ons in Brugge. We zijn hier aan de voet van het bij heel wat Belgen gekende Bregenzerwald. Bregenz met zijn prachtig meer ligt hier op korte afstand. Hoe mooi de streek ook is, blijven doen we niet. De roep van Griekenland is te groot.

Maandag 30 juni.

Met een stralende zon, die dank zij de airco zeer goed te verdragen is, zetten we koers naar Romeo en Juliette, de camping wel te verstaan. Deze camping dicht bij Verona en kort na de afrit is ideaal gelegen. De prijs van de camping is wel tweeëneenhalf keer deze van wat we doorgaans in Duitsland betalen. Je krijgt er wel een zeer nette en schaduwrijke camping voor met een mooi zwembad én het is een gemakkelijke uitvalbasis om Verona te bezoeken. De bus stopt aan de camping.

Dinsdag 1 juli.

Het is middag en tijd om te vertrekken naar de haven van Venetië op zo'n 150 kilometer en twee uurtjes rijden. Op de kaai naast de Bleu Horizon wurm ik de caravan in een rij met wachtende trukkers, caravans, mobilhomes en auto's. De sfeer voelt al Grieks aan bij het bekijken van Grieken die met veel poespas een "goed" plaatsje veroveren om toch maar als eerste op de boot te kunnen. Het aan boord krijgen van heel die meute verloopt wonderlijk goed en we installeren ons op het dek voorzien voor "camping aan boord", een succesrijke formule want het schip zit eivol. Stipt, jawel, om 19 uur vertrekt de boot uit de haven van Venetië. Het is een prachtig schouwspel. Het enorme schip vaart statig door Canal Grande, voorbij het immer mooie San Marco plein. Ook na zo vele keren blijft het een grandioos schouwspel. Het duurt zeker een dik half uur voor Venetië achter ons ligt en met de hulp van een flesje retsina maak ik het avondmaal klaar. Aan boord geldt het Griekse uur en is er 1 uur verdwenen.

Nederlandse buren vertellen ons van een "nieuwe camping" enkele kilometers buiten Igouminitsa. Proberen waard denken we zo. Andere Nederlandse buren die voor de eerste keer met de caravan Griekenland bezoeken krijgen op hun vraag een rits "goede camping plaatsen" om te bezoeken. Zij zijn het ook die spelende dolfijnen zien vanop het dek. Wij deze keer niet, spijtig.

Woensdag 2 juli.

Ruim op tijd meert de boot aan in Igoumenitsa. We ontschepen zonder veel moeite. Met de twee Nederlandse buren in ons zog zetten we koers naar de "nieuwe" camping Drepanos die een oude gemeentelijke camping blijkt te zijn die door jonge uitbaters, met wisselend succes, nieuw leven wordt ingeblazen. We besluiten om hier een tweetal dagen te blijven. Wat op adem komen, wasje doen, inkopen en vooral genieten. Haast hebben we niet. Dit is Griekenland. Siga, siga.

Vrijdag 5 juli.

Het is 9u30 als we verder Griekenland intrekken. Tegen de middag is het broeiend heet, 41° in de schaduw, leve de airco. Na een uurtje zijn we al in Ioannina en begint de vier uur durende tocht over de Katara-pas. Eens hier voorbij is het vlot rijden. De prachtige meteoren van Kalambaka staan als machtige bakens voor ons, maar zijn deze keer geen bestemming. Wel camping Agiannis in Methoni een vijftig kilometer voor Thessa-loniki. Neem best de afrit Makrigialis tot aan de camping, de afrit Methoni is met de caravan niet gemakkelijk te rijden. De camping is zeer lommerrijk, rustig, met grote plaatsen in terrasvorm en met zijn vernieuwd sanitair een aanrader. Zwemmen in de zee is er niet aangenaam door het wier van de mosselbanken. De camping heeft echter een ruim zwembad en dat maakt veel goed. De hoofdattractie op de camping is en blijft voor mij het restaurant. Het terras hangt zo een twintig meter boven het strand en biedt een prachtig zicht. Het eten is er verzorgd en de mosselen smaken overheerlijk. We besluiten er een extra luie dag van te maken.

Maandag 7 juli.

De reis gaat verder naar het oosten, naar Kavala (foto).

Op de ring rond Thessaloniki zijn er geen problemen en eens buiten de periferi van de grootstad is er weinig verkeer. Zonder dat het opvalt gaat de baan over op de nieuw aangelegde autostrade. Enkele uren rijden later ligt Kavala beneden ons. Eerst rijden we door om aan de oostzijde af te slaan richting Camping Irini. Volgens de Acsi is dit een mooie en van alle nutsvoor-zieningen ingerichte camping. Wat we aantreffen is ver-gane glorie en op een Griekse familie na is de camping voor ons alleen. Geen winkel, geen restaurant of bar, niets buiten de toiletten en douches die in niet te zindelijke staat zijn. De ligging van de camping is echter ideaal om Kavala en de streek te verkennen en de caravan verzekert ons van voldoende comfort zodat het allemaal nog meevalt. Er is veel schaduw, ruim plaats en vanop het strand een prachtig zicht op het stadje Kavala.

Dinsdag 8 juli.

Al bij het eerste bezoek vallen we voor de charme van de stad, die zo veel facetten biedt. De grote luxewinkelstraten wisselen af met smalle straatjes, die naar de oude bovenstad leiden. De Turkse stijl van de huizen doet zeer Oosters aan. Een treintje brengt je gratis naar boven. Dit is een stad waar we nog dikwijls zullen terugkomen. Ook liefhebbers van mooie stranden komen hier aan hun trekken met een overvloedige keuze aan badplaatsjes met heerlijke stranden en helder blauw water.

Woensdag 9 juli.

Voor de oversteek met de ferry naar Thassos rijden we naar Keramoti om te zien of dit met de caravan wel te doen is. Dat blijkt zo én ook de prijs is heel wat lager dan vertrekken vanuit Kavala. Het wordt een heerlijke dag aan het prachtige, uitgestrekte zandstrand met uitzicht op Thassos. In de late namiddag eten we in een gezellige taverna, wat buiten het centrum van de haven.

Donderdag 10 juli.

Eén van de musts om te bezoeken is natuurlijk Filippi. Dat bezoek en ook het bezoek aan de stad Drama valt in het water door motorproblemen. Een troost, we bestellen kaarten voor het optreden van Maria Farandouri in het zeer goed bewaarde antieke openluchttheater van Filippi. De kaarten reserveren we in het toerismebureau van Kavala. Maar eerst zullen we nog oversteken naar Thassos om er enkele weken te blijven.

Vrijdag 11 juli.

Chris wil een nieuwe bikini, dus shoppingdag in Kavala. Na uren winkelen toch geen bikini gevonden, wel een T-shirtje gekocht. Als beloning voor mijn geduld mag ik met mijn vrouwtje lekker eten aan de kleine vissershaven ten oosten van de stad. Dit haventje is helemaal opgeknapt waardoor het er heel aantrekkelijk uitziet. De taverna's zitten goed gevuld.

Zaterdag 12 juli.

Op aanraden van de campinguitbater rijden we richting Turkije naar de markt in Xanthi. Het is een grote, maar toch gezellige stad. De markt is heel druk en doet Oosters aan door de vele Moslim-grieken die er de markt bezoeken. Hier krijg je een kleurrijk beeld van een erg gemengde bevolking.

Maandag 14 juli.

In Keramoti nemen we de ferry naar het eiland Thassos. De overzet lukt vlot, maar bij de eerste camping die we aandoen gaat het mis. Alles zit potdicht. Al heeft de camping bezoek gehad van de ACSI-vertegenwoordiger en is ze goed bevonden voor het seizoen, is alles potdicht. Ook de volgende camping is gesloten, maar een vriendelijke uitbater van de nabijgelegen taverna laat ons weten dat we er "wild" kunnen kamperen. We zijn er gelukkig niet alleen en vinden een mooie, rustige plaats aan het strand. En, o wonder, er is zelfs electriciteit en water. Het is nog vroeg dag en er is tijd genoeg om een ritje rond het eiland te maken. Het eiland is zo klein dat je na een 100-tal kilometer terug bij af bent. Ondertussen hebben we al een globaal idee van Thassos én een camping gevonden die open is.

Dinsdag 15 juli tot zondag 27 juli.

Op camping Pefkari krijgen we een mooie plaats aan het strand. Het is er fantastisch, een pracht van een zandstrand, een warme blauwe zee en heel in de verte een enig uitzicht op de Athosberg. We hebben het weeral getroffen. De camping is één van de betere om niet te zeggen van de beste campings in Griekenland. Hij staat in onze top 2. De uitbaters, zij van Duitse afkomst, hij Griek, bekommeren zich met hart en ziel voor het welbevinden van hun "gasten". Elke dag komen ze even langs om te informeren of alles naar wens is. Daar tegenover staat hun wens om het rustige en propere van de infrastructuur te respecteren. Het resultaat is een camping waar je je veilig voelt, met ruim voorzien en zeer goed onderhouden sanitair. Deze camping is gelukkig gespaard gebleven van de branden die er een achttal jaren geleden woedden en tot tachtig procent van de dennenbossen heeft verwoest. Dat ze van de branden gespaard bleven is, volgens de uitbaters, te danken aan het rigoureus onderhouden van de camping-plaatsen waarbij de onderhoudsploeg alle dode takken, bladeren en droog materiaal verwijderen. Het restaurant wordt al enkele jaren uitgebaat door een jong koppel, dat zijn eigen accent legt op de menukaart. Je kunt er zowel aangepaste Griekse schotels bekomen als de echt traditionele Griekse gerechten. En als je je gading niet vindt, stelt de kok een gepersonaliseerd gerecht voor en dit alles aan zeer democratische prijzen. Een klein minpunt voor de camping is de aanwezigheid van zeeégels in een deel van het water. Dat kon ik aan de lijve, amaai mijn voeten, ondervinden. Slofjes zijn hier dus wel nuttig. Ondertussen heb ik dan ook geleerd om in dit geval de natuur zijn werk te laten doen om van de vervelende stekels verlost te geraken. Volgens een plaatselijke apotheker zijn de stekels aseptisch en stuwt het lichaam deze zelf naar buiten. Een compres met wat olijfolie op de gestoken plaats helpt het genezingsproces. Om zeker te spelen raadt Chris me een tsiporo aan en zegt dat ik moet stoppen met "trunten.

Zondag 27 juli.

Veel te vroeg naar onze zin nemen we afscheid van de camping en Thassos. Maar als we het optreden van Maria Farandouri niet willen missen is het tijd om aan te zetten. Terug naar camping Irini. Heel even twijfelen we of het niet een camping in Keramoti zal worden, maar dat wordt ons ontraden. De camping zou vergeven zijn van de muggen, dit door de aanwezigheid van stilstaande waters van het nabijgelegen natuurdomein. Op camping Irini zijn wat Macedonische families aangekomen zodat het wat gezelliger is.

Maandag 28 juli.

Het optreden van Maria Farandouri te Filippi is een succes en een onvergetelijke ervaring. Het oude theater op zichzelf geeft al sfeer. Dit smaakt naar nog. Kennissen hadden ons aangeraden om een kussentje mee te nemen om op de harde stenen zitplaatsen te leggen. Zeker geen overbodige luxe. Een geluk ook dat ik de auto wat aan de straatkant geparkeerd had, zodat ik na de voorstelling direct weg kon rijden. De parkeerwachters hadden er niets beter op gevonden de auto's zo dicht op elkaar te parkeren dat je enkel weg kon rijden wanneer de auto voor de jouwe weggereden was. Niet zo evident, heel wat bezoekers gingen napraten in het cafetaria. Resultaat: chaos alom.

Dinsdag 29 juli tot maandag 18 augustus.

Met een nacht tussenstop op camping Agianis en een etentje in de taverna rijden we verder naar camping Sikia op de Pillion. Deze camping is lid van de top-2. We bekomen er een prachtige plaats op de terrassen die boven de zee uitsteken. Veel schaduw en een prachtig zicht. Hier komen we al zovele jaren dat de uitbaters, de familie Pandeli, ons met open armen ontvangen. Als je de Pillion wil bezoeken is dit dé plaats. Hier kun je niet alleen terecht als kampeerder, maar je kan er ook logeren in het hotel of in één van de prachtige appartementen. Het strandje voor de camping is wat krap bemeten voor de volle camping, maar ik hou vooral van de kleine baai dat vanaf de terrassen bereikbaar is. Veel plaats om te zonnen is er niet, maar het is er heerlijk zwemmen en snorkelen tussen de rotsen. Elke ochtend kom ik hier in alle rust even zwemmen. Bleu lagoon, denk ik dan. Volos (foto boven), de vijfde grootste stad, telt 150.000 inwoners en is een heerlijke stad om te shoppen. Chris vindt er eindelijk haar bikini én met 50 procent korting, want het is hier volop solden. Hier vind je naast de klassieke Supermarkets ook de grootwarenhuizen zoals Lidle, Carrefour en Delhaize om drank en eten in te slaan. 's Avonds is het er heerlijk flaneren op de dijk. Voor de liefhebbers zijn er de vistavernas met veel vis- en streekgerechten. Of neem s'morgens vroeg de "Flying Dolphin" en maak een dagtrip naar de eilanden Skiatos en Skopolos. Op camping Sikia ontmoeten we vrienden en kennissen die hier ook elk jaar terug komen. Moet het hier goed zijn. En dat is het ook. De Pillion is een streek dat zijn Griekse eigenheid heel goed heeft kunnen bewaren en dit ondanks het groeiend toerisme. Een treintje met rijtuigen gebouwd omstreeks 1901 en een nep-stoom-locomotief, brengt je naar de bergdorpen Milies en Vizitza.

Naast de drukke, vooral tijdens de weekends, stranden van Milopotamos en Lambinou vindt je hier ook nog rustige bijna verlaten strandjes. Op één van onze rondritten vielen we toevallig op een taverna. Hier geen gapende toeristen maar de Griek die er op zondag met de familie op uittrekt, heerlijk vertoeven aan het strand, zwemmen en dan eten en dansen. Zo hebben we kennis gemaakt met Apostolis. Hij nodigde ons uit voor een natje en een droogje en wat zwemmen op de "Full-moon" aan ditzelfde strand. "After tomorrow at about six'o clock". We geraakten er niet echt wijs uit, maar beloofden zeker af te komen. Op die bewuste avond tegen zes uur parkeren we de auto aan het strand. Niets wijst op een speciale aktiviteit of feestje. Ook geen Apostolis in de buurt. Nu maken we ons al lang geen illusies meer over afspraken tegen een vast uur en besluiten eerst nog een wandelingetje te maken op de dijk in het nabijgelegen Afissos. Twee uur later en terug op de plaats van de afspraak is er nog steeds niets speciaal van aktiviteit te zien buiten enkele families die her en der nog van de avondzon genieten. Geen nood we nemen plaats op het terras van de plaatselijke taverna om een aperitiefje te drinken en vragen de kaart om nog wat te eten. We zitten amper neer en hebben nog geen kelner gezien als plots een vrouw voor ons opduikt en veront-waardigd vraagt "What are you doing here, we are waiting for you". Ja zeg. Wat volgde is een belevenis. Blijkt dat de familie nu en dan een uitgebreide picnick organiseert. De vrou-wen maken lekkere gerechten klaar, de auto wordt gevuld met eten, drank, stoelen en tafels om dan met zijn allen een gezellige avond door te brengen. Zo blijf je familiebanden houden. Wij werden er gastvrij bij betrokken. Dit is Grieks.

Dinsdag 19 augustus.

Tijd om terug naar huis te gaan. Met gemengde gevoelens. Enerzijds blij met het vooruitzicht familie en vrienden terug te zien, maar ook wat weemoed om van dit prachtige land afscheid te nemen. Om af te kicken en ook om nog de laatste inkopen te doen, verblijven we nog enkele dagen op camping Bleu Dolfin in Korinthe.

Vrijdag 22 augustus, s'avonds.

Vanop het achterdek van de Bleu Sky zien we langzaam het vaste land verdwijnen. We staan er met velen om af-scheid te nemen en toch is het stil. Het zal weer wennen worden.

Sto kalo!!!